บลอคบ้าๆ ของยัยแว่นโฮตาคุ

เอาละค่ะ วันนี้เราจะไม่ขอเฮฮาเหมือนเคยนะค่ะ

เห็นชื่อเอ็นทรี่ หลายคนอาจจะสงสัยทีเดียว

มันไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ

หลังจากที่เรากลับมาจากที่เรียนพิเศษ กำลังนั่งเล่นเน็ตไปเรื่อย

จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เราก็รับตามปรกตินั้นแหละ

ปลาม์มี่ เพื่อนแสนน่ารักประจำห้อง ใครๆเห็นก็อยากเป็นเพื่อน แถมรักเพื่อนสุดโต้ง โทรมาหา

ตอนแรก เจ้าตัวก็พูดให้เราทำใจนะ บอกว่ามีข่าวใหญ่ แถมเสียงเจ้าตัวก็สั่นด้วย

"มิลค์ ไอ้ตั๊กนะ"

เสียงเอ่ยแค่นั้นก็ขาดหายไป เราก็ใจหายวาบทีเดียว

ตั๊ก เพื่อนที่เราจะต้องคุยกันทุกเช้า ตอนเข้าแถวห้อง

เพราะเจ้าตัวเป็นคนที่อยู่หน้าเรา มนุษยสัมพัสธ์ดีมาก เรียนเก่ง น่ารัก แถมชอบแซวเราประจำ พูดจริงๆ ใครๆก็รักเจ้าตัว ถึงแม้ไม่รู้จักก็เถอะ

แต่ก่อนสอบ 2 เดือนที่แล้ว ตั๊กเกิดไม่สบาย ต้องเข้า ร.พ. นานสองนาน เห็นว่าต้องเจาะกระดูกสันหลังด้วย พวกเราก็เป็นห่วง แต่เห็นว่าอาการก็ไม่ได้ทรุดอะไร

"อะไร ไอ้ตั๊กเป็นอะไร"

เราถามกลับ แต่ในใจก็ยังอดห่วงไม่ได้ จำได้ดีเลยละ เราฝันว่าเพื่อนตาย แต่ไม่รู้ใคร พอมาพูดแบบนี้ก็อดคิดไม่ได้

"มิลค์ ไอ้ตั๊กตายตอนเที่ยงวันนี้แล้ว"

สิ้นเสียง ปลาม์มี่ก็ร้องไห้ ร้องไห้ทั้งๆที่คุยกับเราแบบนั้นแหละ

ส่วนเรานะเหรอ ทรุดไปเลย ที่บอกว่าทรุดนะ เราลงไปนั่งกับพื้น เพราะ ตั๊กเป็นคนที่แข็งแรง นานๆทีจะเจ็บป่วย

และได้ข่าวมาว่าอาการก็ยังคงตัว ยังร่าเริงที่ ร.พ. อยู่

"ไอ้ตั๊กนะเหรอปลาม์มี่ ตั๊ก เบญจวรรณใช่ไหม"

"อืม มิลค์ ตั๊กไปแล้ว มันไปแล้ว ไปแบบสงบมากเลยมิลค์ มิลค์ ตั๊กไปแล้ว"

ปลาม์มี่พูดแบบนั้นแล้วก็ร้องไห้ต่อ ส่วนเรา ทำอะไรไม่ถูก ในหัวว่างเปล่า ที่ทำได้อย่างเดียว

ก็มีแต่ร้องไห้เท่านั้น น้ำตาไหลแบบไม่มีเหตุผลค่ะ เราก็ปล่อยโฮทั้งอย่างงั้นละ

"มิลค์ พรุ่งนี้ไปบ้านตั๊กนะ เดี๋ยวจะได้มองตั๊กเป็นครั้งสุดท้ายด้วย ทำใจดีๆไว้นะ"

ปลาม์มี่บอกว่าอาจงั้น เรามือไม้สั่นไปหมด

ทำไมกัน

ทำไม

คนดีๆอย่างนี้ต้องตาย

ทั้งๆที่เมื่อวานยังหัวเราะอยู่กับพวกเรา

ทั้งๆที่ยังแซวเราทุกเช้า

ทั้งๆที่เป็นคนดี เรียนเก่ง น่ารัก

คำถามแบบนี้ถูกตามขึ้นมาซะดื้อๆ

เราไม่กะจิตกะใจจะเฮฮาได้

ทำได้แค่เขียนบอกแค่นี้

ตั๊กจ๋า นี่มิลค์นะ ถ้าได้ยินแล้วก็อยากให้รู้

พวกเราทุกคน 303 K.P.S ยังจะรัก และ จำตั๊กตลอดไปนะ

ตั๊กจ๋า ขอบคุณคืนวันเก่าๆมากๆ

ขอบคุณมากๆ ที่เคยให้เราลอกการบ้าน เคยสอนทำเลข เคยให้ยืมเงิน เคยแบ่งขนม

ขอบคุณมากๆที่เมื่อก่อนเคยให้เล่นผมตั๊ก ถึงตั๊กจะบอกว่าผมตัวเองไม่สวย แต่มันสวยจากภายในตั๊กนั้นแหละ

ตั๊กจ๋า ถึงเราจะไม่ใช่เพื่อนซี้กัน แต่มิลค์ก็จะยังรักอย่างงั้ต่อไปนะ

ได้ยินมาว่า ตอนตั๊กจจะตาย ตั๊กร้องไห้ ทั้งๆที่ไม่มีสติแล้ว

ถ้าตั๊กมีห่วง ก็อย่าห่วงมากนักนะ

พวกเราที่อยู่ที่นี้ จะพยามเผื่อตั๊กเอง พวกเรา 303 จะต้องสอบจบ แล้วออกมาอย่างสง่างามเผื่อตั๊กด้วย

หลับให้สบายนะจ๊ะ แล้วอย่าลืมนะ

อย่าลืมพวกเรา อย่าลืมมองพวกเราจากบนฟ้าด้วยละ

ตั๊กกับพวกเรา จะอยู่ด้วยกัน จะจบด้วยกันนะ

ตั๊กจ๋า รูปตั๊กที่ตั๊กยอมให้เราถ่ายนะ เราจะเก็บไว้ตลอดนะ

เราจะจำ รอยยิ้มของตั๊กตลอดไป

เอ็นทรี่นี้อาจจะเศร้า

แต่เราอยากจะขอร้องคนที่ผ่านเข้ามาที่นี้

เราอยากให้ไว้อาลัยกับเพื่อนแสนดีคนนี้ด้วย

เท่าไรก็ได้ ขอแค่ไว้อาลัยให้เขา

ตอนนี้เรากำลังเขียนเอ็นทรี่นี้ด้วยน้ำตา

ไม่ได้พูดเล่นนะ ตอนนี้ยังร้องไห้อยู่ มันอดไม่ได้จริงๆ

เพราะงั้น วันนี้ขอเลิกอัพเท่านี้ก็ละกัน

เพราะเราเลิกร้องไห้ไม่ได้ รั้งแต่จะเขียนไม่รู้เรื่อง

สุดท้ายจริงๆ

เราจะขอร้องไห้ ร้องไห้เป็นครั้งสุดท้าย

เราจะเก็บไว้ร้องไห้วันเผาจริงละกัน

เพราะเรารู้ ตั๊กไม่ชอบให้เพื่อนร้องไห้

เราจะเลิกร้องแล้วนะ แต่ขอร้องวันจริงละกัน

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาค่ะ

ขอบคุณมากๆค่ะ

คะน้าคนนี้ จะขอจำวันนี้ไปชั่วชีวิต

ขอสัญญาณ ด้วยเกียรติ์ของโฮตาคุบ้าบอคนนี้เลย