[EM] ว่าด้วย Trick

posted on 02 Nov 2011 02:37 by nu-kanaae in Nana

Title :   Trick
Fandom :
Original Characters  @ EM
Rating:   PG-13

** ยามาจิ  คานะ  จาก  แก๊งยากูซ่า    ทริค    ไลน์วีวาเลนไทน์  จากแก๊งจีน  คะ  ;D**

 

 

เธอ....ไม่ได้อยากไปงานฮาโลวีน

 

 

ถึงแม้ว่ากันตามความจริงแล้ว  เทศกาลที่แจกขนมหวานมาฟรีๆแบบนี้ควรจะเป็นเทศกาลที่ ยามาจิ  คานะ  โปรดปรานทีสุดก็ตามทีเถอะ...

 

 

แต่เธอก็ไม่ได้อยากอยู่ในสภาพแบบนี้......ชุดเปิดไหล่วันพีชทรงกระโปรงบอลลูน  กับปีกเล็กๆนั้นที่ติดกางหลัง   ไม่ใช่ว่าชุดนี้จะไม่ดูดี  แน่นอนก็ชุดจะไม่ดีได้ยังไงในเมื่อเธอไปขอยืมชุดจากบาร์เจ้าประจำที่เอไปทำงานบ่อยๆมานี้   แต่นึกไม่ถึงว่าจะให้ชุดแบบนี้เอง.....แน่นอนว่าตัวเธอเองก็ไม่คิดหรอกนะว่าจะเหมาะกับอิมเมจนางฟ้า

 

 

/เป็นพวกแม่มดยังว่าไปอย่าง.../

 

 

สาวแว่นถอนหายใจแบบปลงๆพร้อมกับรองเท้าส้นเตี้ยเดินเรื่อยไปตามทางอย่างเหม่อลอย  พลางคิดนึกย้อนสภาพช่วงหัวค่ำที่มาเคาะประตูหลังร้าน   ก่อนจะเจอเหล่าบรรดาสาวๆในร้านที่เอนับถือเสมือนพี่สาวลากไปจับแต่งองค์ทรงเครื่อง

 

 

 

 

“วันฮาโลวีนนะ   ไม่ใช่ล่าแต่ขนมหรอกนะ  หัวใจผู้ชายก็ต้องให้อยู่หมัดด้วย”

“เวลาแบบนี้มันต้องนางฟ้า  ผู้ชายร้อยทั้งร้อยนะ  ถึงจะชอบมองอะไรเซ็กซี่ๆ  แต่สำหรับผู้หญิงเรียบร้อย ใสๆ หวานๆ นะเรียกความท้าทายได้ดีนักแหละจ๊ะ”

“เอ้า  เป็นสาวสวยห้ามทำหน้าบูดแบบนั้นนะ ยิ้มสิ  อย่าพึ่งลืมตา  ฉันปัดมาสคาร่าให้อยู่ !!!

 

 

 

 

จากนั้นก็เหลือเพียงสภาพที่ถูกจับโยนออกมานอกร้านแถมไม่ให้ชุดธรรมดาที่ใส่มาคืนอีกตั้งหาก (ด้วยเหตุผลที่ว่ากันเอจะเปลี่ยนกลางทาง)  แม้คานะจะยืนเกาะประตูและเริ่มลงมือทุบรัวนับเกือบสิบนาทีก็ตาม

 

 

 

 

“วันฮาโลวีน  สาวๆต้องเดินออกไปเฉิดฉายสิจ๊ะ”

 

 

 

 

นั้นคือคำพูดสุดท้ายของคุณพี่สาวจากร้านบาร์หนึ่งในบรรดาที่จับเธอแต่งตัวที่ดังก้องอยู่ในโซนประสาท    สาวแว่นได้แต่ยิ้มแห้งๆก่อนส่ายหัวไปมา

 

 

 

ก็ถ้าไม่ถือว่ามีงาน  ป่านนี้เธอก็คงไม่ไปงานพรรค์นั้นหรอกนะ....

 

 

 

ลมแรงของปลายเดือนตุลาพัดยะเยือกเข้าปะทะกับร่างบางจนอีกฝ่ายเผลอส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ   “อี๋    หนาว”  ผมสีนิลพลิ้วสยายไปตามสายลม  มือเรียวอีกข้างเผลอจับกระโปรงลงแบบไม่รู้ตัว   เด็กสาวหรี่ตาขึ้นหลังจากที่เผลอหลับเมื่อลมแรงพัดมาปะทะหน้า    ถึงเนื้อผ้าของตัวเสื้อจะไม่ถึงกับบางจัดอะไรขนาดนั้น  แต่สำหรับคนขี้หนาวอย่างคานะแล้วถมยังเปิดไหล่อีก    ในทำให้หญิงสาวนั้นอดกอดแขนตัวเองเพิ่มความอบอุ่นด้วยไม่ได้ 

 

 

มันก็แค่ปฏิกิริยาท่าทีของหญิงสาวที่ขี้หนาว.....แต่นัยน์ตาสีแดงทับทิมนั้นกลับสะท้อนภาพของนางฟ้า

 

 

 

“สวัสดีคืนฮาโลวีนครับ  เลดี้”  

 

 

ฉับพลันที่ลมแรงสงบ    เจ้าของนัยน์ตาสีทับทิมนั้นดังขึ้นย่างสุภาพพร้อมโค้งตัวให้เล็กน้อยราวกับจะปฏิบัติให้สมกับชุดท่านเคร้าท์แดร็กคิวล่า    รอยยิ้มราวกับแหย่เล่นนั้นทำเอาผู้ถูกทักแทบจะสาวเท้าก้าวออกห่างๆหนี

 

 

ไลน์ วี วาเลนไทน์    ผู้ชายที่เธอพยามจะตีตัวออกห่างมาตลอด   ถึงแม้การอยู่คุยกับอีกฝ่ายนั้นจะมักมีขนมหวานมาแบ่งปันเสมอ  แต่ใช่ว่าเธอจะยอมรับว่าอีกฝ่ายนั้นมีเจตนาดีกับเธอ

 

 

 

ออร่าที่มองยังไงก็พวกเป็นสัตว์กินเนื้อ  และเธอก็ยอมรับว่าตัวเองเมื่อเทียบแล้วก็ไม่ต่างอะไรไปกับสัตว์กินพืชผู้เป็นห่วงโซ่อาหารที่เกือบจะอยู่ชั้นล่างสุด   เพราะแบบนั้นแหละ  เธอถึงพยามตีตัวออกห่าง...

 

 

แต่ยิ่งตีตัวออกห่างมากเท่าไหร่

 

 

 

ก็รู้สึกเหมือนเธอถอยหลังลงหลุมกับดักแปลกๆ    ตั้งแต่หลงไปทานข้าวเย็นด้วย   ยอมนั่งคุยเป็นเพื่อนด้วย   หรือแม้กระทั่งฆ่าตัวตายด้วยการแนะนำที่อยู่ที่คอนโดหน้าปากซอยตัวเองก็ตามที

 

 

ถึงกระนั้นหญิงสาวก็คิดเพียงว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนรู้จักที่บังเอิญผ่านมาคุยแก้เหงาไม่จำเป็นที่ต้องรู้อะไรมากกว่าชื่อ   สาวแว่นกล่าวโทษตัวเองอยู่หลายครั้งที่ยอมให้ความเหงานั้นทำพิษ   ติดนิสัยไม่ชอบอยู่ห้องเงียบๆคนเดียว  ต้องออกมาฟุ่งซ่านเหม่อมองวิวเกียวโตยามค่ำคืนอยู่บ่อยๆจนต้องเจอหน้าอีกฝ่ายทุกครั้งไป

 

 

บังเอิญเสียจนหญิงสาวเริ่มสงสัย   แต่ในเมื่ออีกฝ่ายดันบอกมาว่า  ถ้าไม่ได้อยู่แถวนี้ก็แสดงว่าบังเอิญนั้นแหละครับ’   เธอก็จะยอมเชื่อว่ามันบังเอิญดีกว่าให้อีกฝ่ายรู้ที่อยู่ตัวเอง   ซึ่งมันเลวร้ายกว่าเดิมเท่าตัวนัก

 

 

“นายจะบอกว่าบังเอิญอีกสินะ”  หญิงสาวกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย   การพบคนใส่ชุดวันฮาโลวีนแบบนี้ที่หมายก้คงมีอยู่ที่เดียว  ซึ่งมันก็หมายถึงที่ๆเธอจะไป

 

 

 

งานปาร์ตี้วันฮาโลวีน….

 

 

 

คำว่าบังเอิญมันช่างใช้บ่อยกับตัวเธอและอีกฝ่ายเสียจนน่าสงสัย    แต่ในเมื่อสงสัยก็ยังไม่พบเหตุผลอะไรที่จะให้อีกฝ่ายมาตามเธอ

 

 

ก็ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากเองว่าสเป็คเป็นพวกอาเจ๊    สำหรับตัวคานะเองก็คงไม่ต่างอะไรกับเพื่อนที่นั่งคุยแก้เบื่อก่อนเข้านอนเท่านั้นแหละ

 

 

“อ้าว   ชิงผมพูดก่อนซะงั้น”   ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆอย่างสนุกสนาน   เขี้ยวที่มีเอกลักษณ์ของเจ้าตัวนั้นช่างเข้ากับชุดที่แต่งเสียนี้กระไร    ผมสีเทาควันบุหรี่ที่เสยขึ้นน้อยนั้นพลิ้วไปตามลมที่เริ่มพัดขึ้นอีกครั้ง

 

 

“ไปงานปาร์ตี้เหรอครับ   นัดใครไว้รึยัง ?”  ไลน์เริ่มก้าวเท้าเดิน  เมื่อหญิงสาวตรงหน้าเค้าเริ่มก้าวเท้าหนีแบบไม่รอที่จะยืนสนทนา

 

 

“นัดแฟนหนุ่มที่เล่าไว้วันก่อนมั้ง”  คานะเลิกคิ้วนิดหน่อยด้วยสีหน้าที่ไม่แย้มยิ้ม  “แล้วนาย....เล่นอะไรแบบนี้ด้วยรึไง”  นัยน์ตาสีอเมทริสต์แอบเหลือบมองอีกฝ่ายตัวแต่หัวจรดเท้าพลางถอนหายใจเบาๆ

 

 

แน่นอนว่าทุกบทสนทนาของพวกเธอนั้นล้วนแล้วแต่เป็นภาษาอังกฤษ  ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคานะที่ไปโตที่เมืองนอก  และ ไลน์ ผู้มีถิ่นกำเนิดอย่างอังกฤษ

 

 

ร่างบางไม่รับรู้ว่าคนร่างสูงจะมีสีหน้าเช่นใด  และแน่นอนว่าตัวเธอเองก็ไม่สนหรอกนะว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าแบบไหน    ในเมื่อไม่ได้เกี่ยวข้องแบบลึกซึ้งกันซะหน่อย

 

ไลน์ทำเพียงพยักหน้า   ชั่ววูบที่ชายหนุ่มกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์กับอีกฝ่ายเอาเสียเลยก่อนความรู้สึกนั้นจะจางหายไปก่อนที่เค้าจะได้ทำความเข้าใจอย่างถ่องแท้

 

แน่นอนว่าเค้าสนใจอีกฝ่าย  เพราะตัวเจ้าหล่อนนั้นมีแรงดึงดูดแปลกๆที่ชวนให้เค้าอยากเข้าใกล้   ซึ่งแตกต่างจากปรกติทั้งๆที่ตัวเค้านั้นชื่นชอบสาวใหญ่มีอายุที่เซ็กซี่สมกับอดีตคาสโนว่าแบบตัวเค้า

 

“วันนี้แต่งเป็นอะไรเหรอครับ”      คนร่างสูงยิ้มหน่อยๆให้อีกฝ่ายที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินโดยพยามที่จะไม่สนใจตัวตนที่เดินข้างๆแบบเค้า   แต่เจ้าหล่อนก็อดชะงักไม่ได้เมื่อเค้านั้นเปิดปากพูด

 

 

น่ารักเพิ่มขึ้นทุกทีๆจนแอบท้าทายบางอย่างในตัวเค้านิดหน่อย

 

 

“ไม่ตอบได้ไหม”  สาวแว่นขมวดคิ้วตีแก้มป่อง   คานะเริ่มชะลอฝีเท้าลงเมื่อเป้าหมายงานปาร์ตีที่ว่านั้นอยู่ข้างหน้า

 

 

“นกโดโด่เหรอครับ”

 

 

“นางฟ้าตั้งหาก !!”   เค้ารู้ดี  ถ้ากวนประสาทอีกฝ่ายสักเล็กน้อย   สาวเจ้าเองก็มักจะหลุดปากพูดอะไรต่อมิอะไรออกมาเยอะแยะ   จะว่าไร้เดียงสาดี ?  หรือ  จงใจยั่วกันแน่ ?   ผู้ชายที่ไม่ถนัดในการคิดเยอะแบบเค้านนัน้ทำได้สงสัยแต่ไม่คิดจะหาคำตอบต่อ

 

 

“ก็ตอบแล้วไง”  ไลน์หัวเราะออกมาเบาๆพลางยิ้มราวกับจะโชว์ฟันที่คล้ายเขี้ยวอันเป็นเอกลักษณ์เด่นของเค้า   ก่อนที่ชายหนุ่มทำเพียงแค่ยิ้มให้หญิงสาวที่จ้องหน้าเค้าอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

 

 

“จะแต่งอะไรมันก็ช่างฉันเหอะ”  สาวแว่นเอ่ยปัด   นัยน์ตากลมโตนั้นเหลียวมองนาฬิกาที่ตีบอกเวลาเพียงแค่ 3 ทุ่ม ซึ่งก็คือยังไม่ทันกำหนดการเริ่มงานของตัวเธอเอง   คานะได้แต่ถอนหายใจมองไปรอบๆอย่างเบื่อหน่าย

 

 

เธอชอบเทศกาลที่เต็มไปด้วยของหวาน  แต่ไม่ชื่นชอบที่เสียงดังๆอย่างงานปาร์ตี้แบบนี้

 

 

“ถ้าแฟนหนุ่มยังไม่มา  จะยังอยู่กับผมก็ได้นะครับ”  ข้อเสนอของไลน์ วี วาเลนไทน์ ดังขึ้น  ทำเอาอีกฝ่ายหันควับไปหาด้วยอารมณ์ที่ปะปนคละเคล้ากันไป

 

 

ที่แน่ๆว่ามันไม่ใช่อารมณ์เขินอายอย่างสาวน้อยแรกรักหรอกนะ....

 

 

“ไม่มีอาเจ๊สาวๆที่นัดไว้รึไง”

 

 

“วันนี้อาเจ๊ของผมไม่ได้มาด้วย”   อีกฝ่ายทำหน้าตายราวกับจะกวนประสาท

 

 

“งั้นก็บอกเหตุผลดีๆที่ฉันควรจะไปกับนายหน่อยสิ   ถ้าไม่งั้นฉันก็ไม่ไปหรอกนะ”  คนร่างบางยืนเท้าสะเอวซึ่งสวนทางกับอิมเมจชุดที่แต่ง   อันที่จริงก็ต้องยอมรับว่าการอยู่กับหมอนี้ไม่ไดเลวร้ายไปซะหมดหากมองแค่แง่มิตรภาพ

 

 

แต่ก็อีกในหลายๆครั้งที่หมอนี้ทำเอาตัวเธอแอบไม่อยากเข้าใกล้

 

 

“บางครั้งคนเราไม่ต้องมีเหตุผลก็ไดนี้ครับ   สบายๆไปเรื่อยๆก็ได้”   คำพูดที่เหมือนกับเวทมนต์จนตัวเธอหลุดบอกชื่อของตัวเองออกไป  ทั้งๆที่ไม่เคยบอกให้คนแปลกหน้าจนกว่าจะวางใจได้จริงๆได้รู้จักชื่อ

 

 

คานะทำเพียงแค่หลุบตาเพื่อรอดผลจากการมองของอีกฝ่าย  แต่การไม่ไม่ต้องการได้เห็นตัวของเธอเองสะท้อนภาพตัวเองอยู่ในนัยน์ตาของอีกฝ่าย

 

 

“ยุ่งยากจริง   แค่ไม่คิดมากก็พอสินะ”   สาวแว่นแสร้งขมวดคิ้วราวกับว่ารำคาญ  ทั้งที่ใจจริงก็ไม่ได้รู้สึกอย่างที่แสดงออก  “บอกไว้ก่อนว่านี้ก็แค่ฆ่าเวลาเฉยๆ  ไม่ไดไปเพราะอยากเป็นเพื่อนนายหรอกนะ”

เพียงแค่นั้นก็ทำให้ไลน์นั้นยิ้มด้วยออกมาความพึงพอใจ

 

 

“ขอบคุณที่ให้เกียรตินะครับเลดี้”  อีกฝ่ายโค้งอย่างนอบน้อมที่หาดูได้ยากจากไลนื วี วาเลนไทน์  ก่อนยื่นมือกร้านของตนให้อีกฝ่าย

 

 

“ไม่มีรสนิยมผู้ดีอังกฤษแบบนายหรอกนะ”   เสียงใสดังห้วน  ก่อนสะบัดหน้าเนเข้างานโดยปล่อยอีกฝ่ายที่ยื่นมือเก้อไว้  ไลนทำเพียงถอนหายใจยิ้มๆก่อนสาวเท้าก้าวตามสาวแว่นเข้าไป

 

 

ถึงแม้การที่ตัวเค้าจะต้องมีงานกำจัดสะสางก็ตาม   แต่ใช่ว่าตัวเค้าจะหาความสุขระหว่างทางไม่ได้นี้ ?

 

 

งานปาร์ตี้ฮาโลวีนที่เต็มไปด้วยทั้งชาติญี่ปุ่นและชาวต่างชาตินั้นสนุกสนานไปกับตัวงานที่ประดับประดาไปด้วยฟักทองและอุปกรณ์อื่นๆที่สมกับคำที่ว่า    ‘ฮาโลวีน  คืนปล่อยผี’    ไฟสีส้มประดับไปดาไปทั่วทั้งงาน   ผู้คนที่เข้าร่วมนั้นล้วนแต่แต่งชุดภูตผีปีศาจ หรือ ชุดแฟนซีต่างๆที่เข้ากับเทศกาล  พร้อมกับตัว เสียงเพลงที่เปิดคลอตอลดทั้งงานนั้นกลับสร้างความสนุกสนานมากเสียยิ่งกว่าจะเรียกได้ว่าน่าขนลุกตามแบบต้นตำรับของวันฮาโลวีน

 

 

คานะเพียงแค่รับคอนเทลสีแดงคล้ายเลือดที่ไร้แอลกฮอล์มาจากอีกฝ่ายผู้เป็นคู่เที่ยวงานของเธอเพียงชั่วคร่าว  พลางนัยน์ตากลมโตก็อดส่องสอดไปทั่วทั้งงานไม่ได้

 

 

“ทำหน้าไม่รับบุญเลยนะครับ”   คนร่างสูงข้างตัวเอ่ยขึ้น  พลางมองอีกฝ่ายที่เอาแต่เหม่อมองตัวงาน   ก่อนที่ตัวเค้าจะกระเดือกค็อกเทลที่ได้มาลงท้องโดยไม่สนใจกับการจิบเพื่อลิ้มรสชาติ

 

 

“ก็ถ้าไม่มีนัดก็คิดว่าคงจะไม่มาหรอก  ฉันไม่ชอบงานแบบนี้”  หญิงสาวขมวดคิ้ว  ก่อนจะยื่นแก้วค็อกเทลคืนให้ไลน์  “หวานเจี๊ยบแบบนั้น  อร่อยตรงไหนเรอะ”  คานะหันกลับไปถามด้วยท่าทีจริงจัง  ก่อนโบกมือราวกับอนุญาตให้อีกฝ่ายช่วยจัดการแทนด้วย (?)

 

 

“ถ้าเป็นไวน์  ผมคงตอบได้ว่าชอบตรงไหน”  ชายหนุ่มรับแก้วอีกฝ่ายอย่างว่าง่ายก่อนจะกำจัดทิ้งลงท้องอย่างรวดเร็ว   ถึงแม้พวกเค้าจะเลือกมุมอับที่ได้ยินเสียงเบาที่สุด  คนน้อยที่สุดก็ตามที   แต่เสียงในงานปาร์ตี้ที่ดังสะท้อนออกมานั้นก็ยังนับว่าค่อนข้างดังมากอยู่เหมือนกัน

 

 

“แล้วงานแบบไหนละที่เธอชอบ”  ไลน์พิงด้วยท่าทีสบายๆโดยที่ไม่มองคู่สนทนาพอๆกับที่คานะก็ไม่มองผู้ถามเช่นเดียวกัน

 

 

“ปรกตินายเห็นฉันอยู่ที่ไหนละ  ฉันก็ชอบแบบนั้นแหละ”  หญิงสาวตอบยิ้มๆราวกับยั่วแหย่ออีกฝ่ายเล่น  มือเรียวยกขึ้นทัดผมตัวเองขึ้นอย่างแช่มช้า

 

 

อย่างน้อยวันนี้เค้าก็พอจะรู้แล้วว่าทำไมเค้าถึงสนใจอีกฝ่าย

 

 

เพราะปรกตินั้น  ตัวเค้าเฝ้ามองอีกฝ่ายในสภาพที่ไม่แต่งองค์ทรงเครื่องเลยทำให้เค้าไม่รู้สึกตัวเลย   ว่าอีกฝ่ายนั้นจัดได้ว่าเป็นคนสวย  จนผู้ชายหลายๆคนควรจะมองตามเมื่อเจอตามท้องถนน   และเพราะเธอไม่เคยแต่งอะไรเลยบนท้องถนนก็เลยพาลให้ใครหลายๆคนที่มองไม่ทะลุนั้นพลาดของดีไปได้

 

 

อ่า...ไม่สิ   ถึงไม่แต่งสำหรับเค้าก็ถือว่าดึงดูดแปลกๆอยู่ดี

 

 

  “มองอะไรของนาย”  คานะเลิกคิ้วเมื่อจู่ๆอีกฝ่ายก็เงียบลงไปเสียเฉย    หญิงสาวส่ายหน้าแทบจะทันทีที่ไลนืนัน้กลับคืนสติพยามแถไถไปเรื่องอื่นโดยที่ไม่บอกสาเหตุของการมอง

 

 

“ปีกนั้นคงไม่ใช่ปีกจริงสินะครับ”  ไลน์ถามพร้อมหัวเราะ  การเจอกันเมื่อครั้งแรกสภาพของเธอมันชวนให้เข้าใจผิดเสียเหลือเกินว่าใครมาปล่อยให้นางฟ้าเดินเล่น

 

 

“ปีกจริงก็บ๊องแล้ว  อีตาบ้า”  คนร่างบางกระทุ้งศอกใส่อีกฝ่ายนิดหน่อย  ก่อนทำหน้ามุ่ยไมหายและเริ่มพองแก้มคล้ายจะบอกว่าไม่สบอารมณ์  “ถามอะไรประหลาดคน  ถ้ามีฉันบินหนีนายแล้วละย่ะ”  ไลน์ส่งเสียงร้องประท้วงเล็กน้อยเมื่อศอกของสาวแว่นนั้นลอยเข้ามากระทุ้ง

 

 

“อ่า...ใช่ๆ   Trick  or Treat”   เสียงใสเอ่ยดังขึ้น   เมื่อเจ้าของนัยน์ตสีอเมทริสต์นัน้เหลือบไปเห้นกิจกรรมที่เริ่มมีการ ทริค และ ทรีต เดิดขึ้นในงาน   จนพาลนึกได้ว่าตัวเอบอกหมอนั้นเองว่าจะทริคอีกรอบเมื่อถึงวันฮาโลวีน

 

 

การได้ทรีตจากไลน์  ก็ไม่ใช่ว่าเลวร้าย  เสียงของหมอนี้เธอต้องยอมรับว่าอะไรที่หมอนั้นหอบมาอร่อยเอาเรื่อง   แต่การที่ไม่ชมนั้นเพราะไม่อยากจะให้อีกฝ่ายนั้นตัวลอยด้วยความดีใจ   ก็เพราะรอยยิ้มหมอนั้นมันน่าหมั้นไส้พิลึกเวลาที่เธอเห็น....

 

 

แน่นอนว่ามือเรียวของเธอไม่ได้ว่าเปล่า   หญิงสาวแบมือราวกับจะวื่อว่าตนนั้นต้องการให้เค้าทรีต   ไลน์หลุดหัวเราะกับปฏิกิริยาท่าทีของสาวแว่น   นึกเอ่ยชมคำน่ารักไปหลายครั้งในใจ   ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบๆหลังจากที่คุมอารมณ์ไม่ให้หัวเราะได้  “Trick เหมือนเดิมแล้วกันครับ”

 

 

คิ้วเรียวของสาวเจ้านั้นเริ่มพันกันยุ่งบ่งบอกถึงอารมณ์ที่คุกกรุ่นและไม่สบอารมณ์ของสาวแว่นได้เป้นอย่างดี  “อะไร Trick อีกแล้วเหรอ   นายไม่เข็ดรึไงกัน?” 

 

 

คนถูกถามไม่ตอบได้แต่ยิ้มก่อนชูถ้วยพุดดิ้งในมือไปมา  “ทำได้ผมก็ให้นะครับ”  

 

 

หากเป็นเวลาปรกติเธอคงต่อยหน้าแหกไปแล้ว  ถ้าเกินไม่ตาดีดันไปเห็นยี่ห้อพุดดิ้งที่ดันเป็นของดีจากเจ้าชื่อดังซะด้วย   หญิงสาวขยับเล็กน้อย พลางทำท่าใช้ความคิด

 

 

ในเมื่อเล่นไปรอบที่แล้วยังไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายเหวออกได้  คราวนี้จะทริควิธีไหนให้หลุดมากกว่าเดิมได้อีกล่ะ?   คานะเงียบไปพักใหญ่ในขณะได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับการใช้ความคิดของคนร่างบาง

 

 

ถ้าเกิดไม่ทริคประหลาดๆจนเกือบห้ามใจมิอยู่ หรือ รุกคืน แบบครั้งที่แล้วก็คงจะดี.....ดังนั้นเค้าจึงเลือกใช้เวลาในขณะที่อีกฝ่ายกำลังใช้ความคิดทำสมาธิให้ตัวเองเงียบๆเผื่อมาไม้ไหนจะได้ข่มอารมณ์ได้ถูก

 

 

แต่ไม่ทันที่จะได้ทำสมาธิแบบอย่างที่ว่า  อีกฝ่ายกลับรั้งคอเข้าไปใกล้ก่อนชะงักค้างไว้แบบนั้น

 

 

 

เวลาไม่นานแต่มองพอที่จะทำให้เค้าได้จ้องลึกเข้าในนัยน์ตาสีอเมทริสต์กลมโตที่ถูกบดบังผ่านเลนส์แว่น  คนร่างบางผุดรอยยิ้มบางๆแต่เย้ายวนอย่างแปลกประหลาด  แบบนี้สินะที่เค้าเรียกยั่วธรรมชาติ?  

 

 

แพขนตายาวนั้นกระพริบหรี่ลงก่อนหญิงสาวจะผละออกหากแต่ยังหลงเหลือมืออีกข้างที่ตะแก้มอีกฝ่ายไว้เบาๆ   มันไม่ใช่การใกล้จนเกือบจะริมฝีปากจะประทับกันเหมือนคราวก่อน  หากแต่คนร่างบางกลับเลือกที่จะทริคด้วยการยกนิ้วเรียวสวยทั้งสองขึ้นจุ๊บที่ปากเบาๆก่อนยื่นแตะที่ริมฝีปากอีกฝ่ายอย่างแช่มช้า  

“Trick....kiss” 

 

 

เสียงหัวเราะใสๆดังขึ้นเบาๆ   ก่อนที่คานะจะดีดตัวออกพร้อมกับมือเรียวที่แบมือเรียกหาขนม  รอยยิ้มจางๆราวกับนางฟ้านั้นจางหายไป  เหลือเพียงแต่รอยยิ้มแย้มราวกับว่าตะกี้นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

 

“พอใจรึยัง คุณไลน์   วี   วาเลนไทน์   ตอนนี้ก็ส่งขนมมาให้ฉันได้แล้วนะ”

 

 

 

********************  TBC  *********************** 

 

ไปขอต่อที่ไลน์มันนะทุกคน XD 

 

แฮ่กๆๆๆ  ไม่เขียนพวกมันสองคนนานมากๆ    แถมมาเจอกันโลกนี้ไลน์แม่งเสือกดาร์กจัด    ยังไม่ได้ชอบกัน   แถมคานะก็ยังหลอกแดรกอีกฝ่ายไปวันๆ (วอททท) 

 

คิดว่าอยากจะเล่นอีกหลายๆอย่างกับำไลน์มันมากเลย  คิดถุงมัน แต่ก็กลัวมัน TTqTT 

 

วันนี้จะไม่ทันเลยอัพก่อน วันหลังชุดคานะจะตามมานะ อุฮิ

 

XD  ทำแต้มให้แก๊งยากูซ่าได้แล้วววววว  ไว้พาคานะไปทริคคนอื่นมั้ง เตรียมตัวไว้นะเออ !!!  (ถ้ามันปั่นทันนะ....)

 

edit @ 2 Nov 2011 03:17:21 by คะน้าใบเขียว : ห๊ะ...ว่าไงนะ

Comment

Comment:

Tweet

ฝีมือไม่ตกเลยนะเนี่ย XD
อิมเมจอิไลน์ถึงจะเข้าใจยากแต่ว่าก็ตรงเผงเลยแหละครับ
ได้เล่นโลกคู่ขนานก็ยังดีเนาะ

คานะม่างโมเอ้มากกกกก ซึนเดเระสุดๆๆๆ 555
ยอมทำเพื่อขนมได้ขนาดนั้นเลยสินะ 55555555555
โอ๊ยฮา

โอเคคร้าบบบ รับไปต่อละนะะ

#1 By LinE on 2011-11-02 03:16