บลอคบ้าๆ ของยัยแว่นโฮตาคุ

[Fic] : Happy April Fools Day

เรท : เอ่อ กำหนดไม่เป็น อ่านเอามันส์เหอะ

 

“นี่ เอาแบบนี้จริงๆเหรอ” เสียงๆหนึ่งเอ่ยถามร่างบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรสักอย่างอยู่ มือเรียวตวัดข้อความสุดท้ายในกระดาษจดหมายสีสวย ก่อนจะหันมาตอบคนถาม

 

“แน่สิ !! วันนี้มันวันที่ 1 เมษา เชียวนะ !!! ไม่ทำแบบนี้ก็ไม่สนุกนะซิ” สาวน้อยวัย 16 ปี เอ่ยตอบเพื่อนผู้แสนดีข้างๆ มือเรียวบรรจงพับจดหมายลงซองสีหวานสวย ก่อนจะตวัดจ่าหน้าซองด้วยข้อความเลี่ยนๆ

 

‘ถึงคนที่แอบรัก’

 

คนร่างบางหัวเราะเล็กๆในลำคอ นัยน์ตาสีอเมทริสต์ตรวจดูความเรียบร้อยทั้งจดหมาย และ ซองอีกรอบ ก่อนจะยื่นให้เพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆด้วยอารมณ์เบิกบานสุดขีด

 

“เอาไปหยอดใส่ตู้รองเท้าหมอนั้นให้หน่อยสิ” ท่าทีอิดๆออดๆของเพื่อนผู้แสนดี ทำให้เธอรู้สึกไม่ทันใจ พลันมือเรียวก็จับจดหมายนั้น ยัดส่งๆให้เพื่อน ก่อนตัวเองจะนอนฟุ่บลงกับโต๊ะ หัวเราะคิกคักอย่างสบายใจ

 

“ถึงจะเป็นวันที่ 1 เมษา ก็เถอะ แต่แกล้งแบบนี้มันจะดีเหรอ ??” เพื่อนผู้แสนดีคนนั้นยังคงเอ่ยถามด้วยความไม่มั่นใจ

 

ใช่แล้วละ ถ้าจะแกล้ง ของการแกล้งที่มันดีๆกว่านี้หน่อยสิ นี่มันแกล้งกันแรงเลยนะเนี้ย

 

“ก็เอาจริงๆนะซิ !!! ยังไงหมอนั้นก็ไม่มีสิทธิ์จะโกรธ ก็วันนี้วันที่ 1 นี่ ถึงหมอนั้นจะรู้ก็ไม่เป็นไรหรอก” เสียงใสๆตอบกลับ ผมสีนิลพลิ้วไปตามแรงลมที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง ห้องของเธอที่อยู่บนอาคารชั้น 4 ทำให้ลมเย็นๆพัดเอาความร้อนที่ควรจะมีหายไปหมด

 

สาวเจ้ากระตุกยิ้ม ก่อนจะขยับแว่นของตัวเองเล็กน้อย หรี่ตาลงเหมือนจับผิดอีกฝ่าย “เอาน้าๆ นิดๆหน่อยๆเอง รู้ไม่รู้ก็มีค่าเท่ากันละน้า”

 

เพื่อนผู้แสนดีได้แต่ถอดหายใจเบาๆ มือเรียวยื่นซองจดหมายที่ว่าคืนเจ้าของไอเดียการแกล้งคนในครั้งนี้ “งั้นเธอก็เอาไปให้เจ้าตัวเองแล้วกัน ฉันไม่อยากยุ่งด้วยแล้วละ”

 

สาวแว่นอุทานเบาๆในลำคอ ก่อนจะส่งเสียงจิจ๊ะไม่พอใจ พลันขาเรียวยาวก็กระทืบเบาๆออกจากห้องไป แน่นอนว่าเธอหัวเสียสุดๆ เมื่อเพื่อนของเธอดูเหมือนจะไม่ยอมให้ความร่วมมือด้วย

 

“กะอีแค่มาส่งจดหมายรักหลอกๆ มันจะยุ่งยากอะไรนักหนา” สาวแว่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางยัดจดหมายรักจอมปลอมที่ว่าใส่กระเป๋ากระโปรงนักเรียน ดูท่าเจ้าตัวจะไม่สบอารมณ์อย่างแรง เมื่อคนที่กลงจะสุมหัวแกล้งหมอนั้นกับเธอ ดันมากลับคำซะก่อน

 

“ช่างเถอะ ส่งเอง สะใจกว่า” คิดได้แบบนั้น ร่างบางก็เริ่มยิ้มอีกครั้ง ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็เริ่มออกวิ่งไปตามระเบียงยามพักกลางวันของโรงเรียน แดดร้อนๆที่ส่องผ่านมาทางหน้าต่างระหว่างระเบียง ทำให้อากาศในอาคารที่ควรเย็นสบาย กลับร้อนขึ้นมานิดๆ

สาวแว่นยังคงวิ่งลงจากชั้น 4 มายังชั้นล่างสุดขออาคารโรงเรียน สาวเจ้าเหลือบมองทางซ้ายขวา เมื่อเห็นว่าทางสะดวกก็ค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ๆตู้รองเท้าที่เป็นเป้าหมาย

 

“อะ เจอแล้ว” สาวแว่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะจ้องไปยังชื่อที่แปะไว้ตรงตู้รองเท้า นัยน์ตาสีอเมทริสต์กรอกมองทั้งซ้ายขวา ก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆเขยิบไปใกล้ๆตู้รองเท้าที่เป้นเป้าหมายทีละนิดๆ

 

“หึๆๆๆๆ เอ้าละ ได้เวลาแกล้งคนแล้ว” สาวแว่นแสยะยิ้มที่ดูจะคาดเดาได้ยาก มือเรียวล้วงไปในกระเป๋ากระโปรง ก่อนจะหยิบจดหมายรักจอมปลอมขึ้นมา หมายจะใช้แกล้งคนได้รับ

 

แน่นอนว่านี่เป็นแผนของเธอ ประจวบเหมาะกับที่ทางโรงเรียนมีเรียนเพิ่มเติมในช่วงเดือนเมษา ทั้งทีที่มองปฏิทิน แผนการเหล่านี้ก็วนมาในหัวเธอทันที

 

ใช่แล้วละ !! นี่ละวันที่เธอรอ !!! แผนการเขียนจดหายรักจอมปลอมให้อีกฝ่ายดีใจเล่น แล้วก็เงียบหายไปให้ใจแป้วเฉยๆมันดีนักแล !!!!

 

สาวแว่นมองจดหมายรักจอมปลอม ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ นัยน์ตาสีอเมทริสต์ส่อแววชั่วร้าย มือเรียวขยับเข้าใกล้ตู้รองเท้า ก่อนที่จะค่อยๆหย่อนจดหมายลงไป

 

“อะ อ้าว ผักมาทำอะไรตู้รองเท้าผมเรอะ” เสียงๆหนึ่งทักเจ้าหล่อนขึ้น สาวแว่นสะดุ้งแทบตัวลอย จดหมายที่สมควรจะสอดใส่ในตู้รองเท้านั้น ต้องเปลี่ยนแผนเอามาซ่อนไว้ข้างหลังแทน ร่างบางยิ้มแห้งๆให้กับร่างสูงที่อยู่ตรงหน้า

 

ไม่ให้ตกใจได้ไงเล่า ในเมื่อเจ้าของตู้รองเท้าดันมาปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเธอแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้

 

“เปล๊า ทำอะไรละ ฉันเห็นตู้รองเท้านายแปลกๆนะ เลยมาดู” ร่างบางเอ่ยปฏิเสธิหน้าตาย เหงื่อไหลไปตามเค้าโครงหน้ามากกง่าปรกติที่ควรจะเป็น สาวแว่นกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ หวังแค่คนตรงหน้าจะ ( โง่ ) เชื่อเธอ

 

“เหรอ ไม่ใช่ว่ามาแอบเอาจดหมายรักมาให้ผมน้า” อีกฝ่ายเอ่ยอารมณ์ดี ก่อนจะส่งยิ้มยียวนกวนบาทาให้สาวแว่นที่อยู่ตรงหน้า ร่างที่สูงกว่า 6 ซม. เดินเข้ามาใกล้ๆตู้รองเท้าของตน โดยมีสาวแว่นค่อยๆเขยิบถอยห่าง

 

“ใครเขาจะเอาจดหมายรักมาให้นายฟะ !! ประสาทแล้ว !!!” สาวแว่นเอ่ยต่อว่า พลางทำหน้าบูดๆใส่ ส่งผลให้คนร่างสูงกว่าหัวเราะเบาๆ มือกร้านแดดวางไว้บนหัวของสาวแว่น นัยน์ตาสีทับทิมเริ่มหรี่ลงเพื่อจับผิดคนตรงหน้า

 

“แล้วไอ้ที่ซ่อนไว้ข้างหลังมันอะไรเหรอครับ คุณผู้หญิง” คนร่างสูงเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่มือข้างที่เหลือ จะอ้อมไปคว้าจดหมายรักจอมปลอมที่สาวแว่นซ่อนไว้ข้างหลัง

 

สาวแว่นอุทานขึ้นเบาๆ ก่อนจะยื้อเจ้าจดหมายจอมปลอมนั้นกับคนร่างสูง แต่ดูท่าจะไร้ผล จดหมายตกไปอยู่ในมือของคนร่างสูงอย่างชวนไม่ได้เสียแล้ว

 

แบบนี้มันผิดแผนอย่างแรง !!!

 

“อะไรกัน จดหมายรักจริงๆด้วย” ร่างสูงเหยียดยิ้ม ก่อนจะใจเย็นบรรจงเปิดซองจดหมาย โดยมีสาวแว่นยืนทำหน้าไม่รับบุญ เพราะถูกมือข้างว้ายของอีกฝ่ายจับหัวเอาไว้ไม่ให้ไปไหน

 

นัยน์ตาสีทับทิมกวาดตามองจดหมายรักจอมปลอมนั้น ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างขึ้นเมื่อกวาดสายตาจนไปจรดบรรทัดสุดท้าย โดยที่ตัวเขาก็จงใจจะอ่านออกเสียงดังๆให้สาวแว่นตรงหน้าได้ยินซะด้วย

 

“สุดท้ายนี้ ฉันไม่หวังอะไรมากจากคุณ แค่อยากให้คุณรับรู้ความรู้สึกฉันก็พอ ฉันหวังแค่นั้นจริงๆ หวังว่าคุณจะช่วยรับความหวังดี ความห่วงใย และ ความรักของฉันไว้นะคะ ลงชื่อ คนที่แอบรักคุณ”

 

จบคำพูดสุดท้าย สาวแว่นก็หน้าขึ้นสีระเรื่อทั้งที ไอ้บ้านี่ดันอ่านออกเสียงซะดัง ดีนะไม่มีคนแถวนี้ ไม่งั้นเธอได้อายชาวบ้าน ขายหน้าประชาชีแหงๆ !!

 

“สาบานเถอะ ว่าผักเขียนเอง” อีกฝ่ายขำก๊ากออกมา มือข้างที่ถือจดหมายรักจอมปลอมเอามากุมท้องตัวเอง แน่นอนว่าเขาพยามกลั้นหัวเราะ แต่มันเอาไม่อยู่จริงๆ

 

และแน่นอน สาวแว่นของเราหน้าแดงราวกับลุกมะเขือเทศพันลูกรวมกันก็ไม่ปาน ถ้าทำได้ตอนนี้ เธออยากหายตัวไปเลยจริงๆ “ยุ่งเฟ้ย !!! ใครใช้ให้นายอ่าน ไอ้หน้าม่อตาเดียว !!!”

 

อีกฝ่ายยังคงหัวเราะอยู่ แน่นอนว่าตอนนี้นัยน์ตาสีทับทิมของเขาก็ติดจะมีน้ำตาอยู่ด้วย ไอ้หมอนี้มันไร้มารยาท !!! หัวเราะจนน้ำตาไหลไม่เกรงใจเธอเลยจริงๆ !!!!

 

“ก็เอามาให้ผม ผมก็มีสิทธิ์อ่านนะซิ ไม่ใช่เรอะ” อีกฝ่ายถาม ทั้งๆที่ยังหัวเราะอยู่ ผมสีเงินขยับไปตามเจ้าตัวที่ดูเหมือนจะหัวเราะจะตายให้ได้

 

ความโกรธแล่นปรี๊ดเข้าหาสาวแว่นที่ยืนอยู่ มือเรียวพยามเกาะมือกร้านแดดของไอ้คนตรงหน้าออก แต่ดูเหมือนจะไม่มีผล จนเธอเริ่มสงสัยว่ามือไอ้หมอนี่ มันเป็นมือตุ๊กแกสินะ ถึงได้เหนียวแบบนี้ !!

 

“แต่ช้าแต่ อย่าโกรธสิ ฮ่ะๆๆๆ” คนร่างสูงเอ่ยเหมือนจะปลอบอีกฝ่าย แต่ยิ่งปลอบ ยิ่งดูเหมือนเขาจะหัวเราะแรงขึ้นเรื่อยๆ “ไม่ยักกะรู้ว่าแอบรักผม คนมีเสน่ห์นี้ทำใจลำบากนะครับ” ว่าแล้วคนร่างสูงก็หลุดหัวเราะอีกก๊ากใหญ่ๆ

 

“คะ......ใครแอบรักนายฟะ !!! ไอ้หน้าม่อ !!!! ไอ้นั้นฉันเขียนแกล้งแกโว้ย” สาวแว่นเริ่มเอ่ยความจริง แน่นอนว่าหน้าใสๆแดงได้ทีด้วยความ(อับ)อายไปเป็นที่เรียบร้อนแล้ว ร่างบางดิ้นกระแด่วๆราวกับกุ้งลวกน้ำร้อน แต่ดูเหมือนคนร่างสูงจะยังไม่ยอมปล่อย

 

“เขียนแกล้ง แหม่ ไอ้แบบนี้เหรอแกล้ง อย่ามาแก้เขินกับผมไปหน่อยเลยน่า” ตอนนี้ดูเหมือนคนร่างสูงจะเลิกหัวเราะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มือกร้านโยกไปโยกมาบนหัวของอีกฝ่าย ส่งผลให้สาวแว่นโยกไปมาตามไปด้วยราวกับเป็นตุ๊กตา

 

“จะ...จริงๆนะเว้ย !!!! ฉันเขียนแกล้งนาย !!! ทีงี้เชื่อหน่อยสิฟะ !!!!” สาวแว่นยังคงเถียงแว้ดๆต่อไป แก้มใสๆขี้นสีมากกว่าเดิม ก่อนที่จะก้มหน้าลงกับพื้นพยามไม่สบตาอีกฝ่าย “วันนี้วันที่ 1 เมษา คิดหน่อยเด่ !!! April Fools Day อะ รู้จักม้ายยยย !!!! ไม่มีใครเขาส่งจดหมายรักให้กันวันนี้หรอก”

 

คนร่างสูงยิ้มบางๆ ก่อนจะตบหัวคนร่างบางที่อยู่ตรงหน้าเบาๆสองถึงสามที ก่อนที่มือกร้านจะปล่อยออกจากหัวของคนร่างบาง “เอาเป็นว่า ผมเชื่อก็ได้”

 

สาวแว่นเงยหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนจะก้มลงไปมองพื้นเหมือนเดิม แก้มใสๆแดงขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเมื่อได้ยินเสียงคนร่างสูงก้มลงมากระซิบข้างหูของเธออย่างอารมณ์ดี

 

“เอาเป็นว่า ผมรับรักก็แล้วกันนะ”

 

“ไอ้บ้าเอ๊ย !!!!!!!!” นั้นเป็นเสียงสุดท้ายของคนร่างบาง ก่อนที่สาวเจ้าจะเริ่มไล่เตะอีกฝ่าย โดยมีคนร่างสูงวิ่งหนีไปพลางหัวเราะไปพลางตลอดทาง จวบจนหมดพักกลางวันนั้นแหละ

 

ให้ตายเหอะ !!!! จะมีใครเชื่อมั้งไหมเนี้ย ว่าเธอแค่เขียนแกล้งไอ้หมอนี้จริงๆ !!!!!!

 

 

*************************************************************

จบแบบงงๆ (ฮา)

 

เอาเป็นว่าติชมด้วยน่อ ทายออกไหมว่าจิ๊กตัวละครไหนมาบ้าง (ฮา)

 

ส่วนเรื่องเกรด รู้แบบไม่เป็นทางการนะฮะ

 

รู้สึกจะ 3.21 จาก 3.4 โฮกกกกก

 

ชีวิตตูจบสิ้นกัน

 

อะยังไงก็ขอลาแค่นี้ละน่อ

 

ราตรีสวัสดิ์นะฮะ *โค้ง*

 

ป.ล. มันมาอัพเลวแค่นี้สินะ (ฮา) 

 

edit @ 2 Apr 2008 01:33:46 by คะน้าใบเขียว : โหมด - สาวซึน เอาใจยาก

edit @ 2 Apr 2008 01:39:57 by คะน้าใบเขียว : โหมด - สาวซึน เอาใจยาก